Część 3.

Środa, 29 marca 2015r. Dortmund.

Od kilku dni byłem męczony przez wyrzuty sumienia, że powinienem zrobić prawo jazdy.  Tyle już jeździłem bez prawka i zarobiłem na mandaty, że moja dniówka, którą zarabiam w Borussii Dortmund to za mało. Stwierdziłem, że muszę wziąć się w garść i je zrobić. Dziś miałem mieć swoją pierwszą jazdę, czekałem w umówionym miejscu, niedaleko Signal Iduna Park. Ciekaw byłem z kim będę jeździć, ponieważ będąc w biurze sekretarka powiedziała, że sama nie jest pewna. Zapewne z jakimś mężczyzną po sześćdziesiątce. Spojrzałem na zegarek, instruktor wyraźnie się spóźniał o 5 minut, albo i nie, może dlatego że stoję w nie tym miejscu gdzie trzeba. Rozglądam się, eh... Gdyby coś się stało to by zadzwonił. Patrzę w lewo nic nie ma.... W prawo... O! Zbliża się L'ka. Ale co to..? Kobieta? Patrzę na skupioną blondynkę za kierownicą, która wysiada z auta i poprawia sobie włosy. Idzie w moją stronę i staje obok mnie.

- Pan Marco Reus? Byliśmy umówieni na jazdę. - wspomniała z uśmiechem i podała mi dłoń.
- Zgadza się. - potwierdzam trochę zaskoczony - Spodziewałem się mężczyzny. - wspominam idąc obok niej do samochodu.
- Mój ojciec rozchorował się, więc musiałam go zastąpić. Bardzo mi przykro, że pana tak zawiodłam. - zaśmiała się.

Wygląda na naprawdę miłą dziewczynę, a do tego jaką urodziwą. Westchnąłem i usiadłem za kierownicą, wykonywałem wszystkie polecenia uroczej damy. Czasem nasze dłonie się stykały, gdy źle pojechałem. Można powiedzieć, że robiłem to specjalnie by dotknąć jej drobnej dłoni. Miała taki ładny błękitny lakier na paznokciach, chyba jak to mówiła ostatnio żona Mats'a Hummelsa to są "hybrydy".

- Wieje. - powiedziała krótko i popatrzyła przed siebie.
- Masz rację. Marna dziś pogoda. - odpowiedziałem patrząc przez okno, na wietrzną pogodę.
- Silnik wieje. Zmień bieg na dwójkę. - powiedziała rozbawiona, a ja speszony swoją odpowiedzią zmieniłem bieg.

Po godzinie jazdy, wysiedliśmy z auta. Chciałem jeszcze zamienić z nią parę słów, ale czekał na nią już kolejny kursant, kolejny mężczyzna. Westchnąłem cicho i popatrzyłem w jej błękitne tęczówki, które chyba mnie oczarowały. Dostała telefon, kiedy podpisywałem kartę. Mówiła o jakimś pogrzebie i małej Sophie, i że wyjedzie do Monachium jak tylko będzie mogła. Ciekawy jestem o co chodzi, ale nie będę taki dociekliwy, jeszcze sobie coś o mnie pomyśli.

✽✽✽

Dziś miałam trudny dzień, najpierw dowiedziałam się o tym, że muszę zastąpić ojca w pracy, a potem jazda z coraz to innym mężczyzną. Jednak jeden z nich zapadł mi w pamięć, ten blondyn o zielonych oczach i figlarnym spojrzeniu. Był naprawdę zabawnym mężczyzną, szczególnie gdy nawiązała się między nami ta krótka rozmowa o pogodzie. Wtedy poprawił mój humor. Z tego co o nim wiem, a wiem dość dużo, bo jeżdżę na prawie każdy mecz BVB to jest piłkarzem i to bardzo utalentowanym. Co prawda ma już chyba partnerkę, ale ja bym się mu nie opierała. Zachichotałam pod nosem i przejeździliśmy razem godzinę, która upłynęła nam dość szybko. Gdy dałam mu kratę godzin, by ją podpisał zadzwonił mój telefon, oczywiście zaczerwieniłam się, kiedy zabrzmiał dzwonek Bonnie Tyler "If you were a woman" z 1986r. Uwielbiam tę piosenkę, ale Dominika miliony razy mówiła mi, że to badziew i żebym ją zmieniła. Jak na złość ustawiłam tę piosenkę, by było wiadomo, że to właśnie młoda Goetze dzwoni.

- Słucham ja Ciebie... -zaśmiałam się odbierając telefon od przyjaciółki.
~ Pelin? Przyjedziesz do Monachium? - mówi do mnie cichym tonem.
- Dominika... O co chodzi? Czy coś się stało? - pytam zdziwionym tonem, nigdy nie była tak smutna.
~ Julia i Peter... Zginęli w wypadku. - odpowiada, zapewne ma łzy w oczach.
- O matko... Przykro mi. Co z małą Sophie? - pytam - Kiedy pogrzeb? - zadaję wiele pytań na raz.
~ Jest w domu dziecka, a pogrzeb jest jutro. Zdążysz przyjechać? -pyta.
- Oczywiście, postaram się jutro rano pojechać do Monachium. - mówię spokojnie.

Z lekkim przyśpieszeniem, ale tak to już będzie, że rozdziały będą w piątki, bo wasza pseudopisarka będzie chodzić do szkoły w soboty i niedziele :( To do piątku! :*