Część 10.

Niedziela, 12 kwietnia 2015r.

Dzisiaj wieczorem przede mną jeden z ważniejszych meczy, niestety to gorszy czas w mojej karierze zawodnika pierwszej drużyny FC Bayernu Monachium. Kibice krzyczą: "Ugh... Mario! Zacznij w końcu grać jak zawodowiec!", a Dominika tylko na mnie spojrzy i zapyta: "Mario... Co się dzieje? Widzę, że coś jest nie tak.". Uwielbiam moją młodszą siostrę, to profesjonalistka nie tylko w swojej cukierni, ale i w prawdziwym życiu. Tylko ona mnie zrozumie i pocieszy. Ale co mam jej powiedzieć teraz? Powiem jej... "Hej Dominika! Zakochałem się w lasce którą widziałem raz i to w dodatku przez okno, jak przybijałem gwóźdź!". Nie... Nie jestem aż tak nieogarniętym człowiekiem.
Dlatego postanowiłem zaczerpnąć rady u najbardziej nieogarniętego człowieka jakiego znam! U Ivana Knezević'a. Wszedłem do domu, gdzie miał przebywać. Rozejrzałem się uważnie, nigdzie nie było mojej siostry, za to w salonie usłyszałem dźwięk telewizora, zapewne Sophie oglądała kreskówki. Kiedy zajrzałem do pokoju rzeczywiście tak było, Sophie siedziała zahipnotyzowana na dywanie, a leniwy Ivan leżał jak sułtan na kanapie i czasem spoglądał na bajki, a chwilę później chował nos w telefonie i przeglądał Instagrama.


- Ivan! Stary kapciu! - śmieję się głośno i czochram jego grzywę wchodząc do pokoju - Gdzie jest Dominika? - pytam ciekaw i spoczywam na fotelu jak grecki bóg.
- Wyfrunęła jak jastrząb w poszukiwaniu przecen w centrum handlowym. - westchnął podnosząc się do pozycji siedzącej.
- I nie wzięła Sophie? - pytam spoglądając na maleństwo.
- Nie. - odpowiedział krótko - Jeszcze by ją zostawiła, w końcu gdy wchodzi do sklepu z butami zatraca się w swoim świecie. - wyznał poetycko i zaśmiał się głośno.
- No tak... - przyznałem, dobrze znałem swoją siostrę - Muszę się Ciebie poradzić... - westchnąłem.
- Mnie? - zdziwił się - Mnie o rady się nie pyta złociutki Pączusiu. - zachichotał głośno.
- Tak... Ciebie. - potwierdziłem.

- No dobrze... Słucham Cię synu.. - zaśmiał się.


Objaśniłem mu z wielkimi szczegółami o mojej miłości do tajemniczej blondynki, którą zauważyłem przez okno ponad tydzień temu. Okazało się, że Ivan jest świetnym słuchaczem, ale czy doradcą w sprawach sercowych? Sam nie wiem. Po chwili Knezević powstał z kanapy i wziął na ręce Sophie.


- Wiesz... Znam parę laseczek w okolicy i to tych z większymi preferencjami... - zasugerował i usadził małą mi na kolanach - Jednak, żadnej takiej istoty jak Ty mi opisujesz chyba nie miałem okazji poznać. - stwierdził spokojnie.
- Szkoda... Chyba już nigdy nie spotkam swojej ukochanej. - pokręciłem głową z niezadowoleniem i spojrzałem na uśmiechającą się do mnie Sophie.
- Ale jeśli chcesz to możesz ze mną się udać jutro na balety. - zachichotał pod nosem. - Poznasz dużo intrygujących i ślicznych laleczek. - zaśmiał się.
- Z chęcią się rozerwę. - przyznałem.


Nagle zauważyliśmy jak wróciła Dominika, obaj poderwaliśmy się z miejsc i spojrzeliśmy jak wchodzi do pokoju z masą zakupów. Ale co ona ma na głowie!? Nie będę przeklinał, nawet w myślach. Jednak wiem, że Ivan nie oszczędzi jej komentarza na temat jej fryzury.


- A Ty co? Piorun Cię postrzelił? - zaśmiał się głośno.
- Nie podoba Ci się moja nowa fryzura? Dałam za nią grube pieniądze. - przyznaje i poprawia dłonią swoje lśniące kosmyki włosów.
- Grube pieniądze? Ja za grosze bym Ci zrobił lepszy bałagan na głowie. - zachichotał i przechodząc obok niej pociągnął ją za pukiel pokręconych włosów.
- Najpierw posprzątaj ten bałagan u siebie w pokoju, a od moich włosów wara! - zaśmiała się i odebrała ode mnie małą Sophie.

Uwielbiam tych dwóch ziomków ze zdjęcia *.* Może kiedyś tego pana tutaj wkręcę ^^ Do zobaczenia za tydzień :*